Παρακαλώ να με συγχωρέσετε -Αληθινή ιστορία.

Παρακαλώ να με συγχωρέσετε -Αληθινή ιστορία.

Τό Γυμνάσιο Άρρένων στή μεγαλούπολη Σ... τής Μακεδονίας ήταν τότε τό μοναδικό στήν περιοχή. Τά παιδιά πού τελείωναν τό Δημοτικό Σχολείο, έάν δέν άποφάσιζαν νά σταδιοδρομήσουν στις διάφορες γεωργικές έργασίες ή άλλες άπασχολήσεις, έδιναν εισαγωγικές κατατακτήριες έξετάσεις στό Γυμνάσιο καί άνάλογα μέ τήν έπίδοσή τους γίνονταν δεκτά στό εξατάξιο αύτό Σχολείο.

Σ’ αύτό τό ιστορικό Γυμνάσιο έμφανίστηκε κάποιο πρωινό ή νεαρή πρωτοδιόριστη καθηγήτρια φιλολογίας Μαρία Κ... Σεμνή, ολιγόλογη, ήρεμη, έπιβλη-τική, πάντοτε εύγενής πρός τούς μαθητές. Άλλοτε μέ τό έπιτιμητικό βλέμμα της, άλλοτε μέ μιά εύγενική παρατήρηση πρός τόν μαθητή πού άτακτοϋσε, έπανέφερε τόν καθένα

στήν τάξη. Τό μάθημά της ήταν σωστή μυσταγωγία. Σεβαστή καί άποδεκτή άπό όλους.

Στήν τελευταία τάξη, στή σημερινή τρίτη Λυκείου, ένας μαθητής, πάνω στήν τρέλα τής έφηβικής ήλικίας του, μιά μέρα τήν ώρα τού μαθήματος καί χωρίς νά δοθεί κάποια σοβαρή άφορμή, άρχισε νά έκστομίζει βαριές φράσεις έναντίον τής νεαρής καθηγήτριάς του. Αύτή χωρίς νά χάσει τήν ψυχραιμία της μέ πολλή στοργή καί ειλικρινή άγάπη προσπάθησε νά τόν καθησυχάσει. Καί τό πέτυχε. Σέ λίγο χτύπησε τό κουδούνι γιά διάλειμμα. Σέ έλάχιστο χρόνο άδειασε ή αϊθουσα. Οί έπιμελητές άνοιξαν όλα τά παράθυρα. Τήν ώρα πού ό ζωηρός μαθητής Ν... πλησίασε τήν πόρτα, ή καθηγήτρια τοϋ μίλησε πάλι μέ μητρική στοργή καί άγάπη. Ό μαθητής αισθανόταν τόν έαυτό του νικητή. Έκανε αύτό πού ήθελε. «Είσαι», έλεγε στόν έαυτό του, «άντρας καί δέν πρέπει νά ύποχωρεΐς σέ γλυκόλογα, οϋτε νά ύποτάσσεσαι σέ κανένα. Είσαι λεύτερος»... Καί άπ’ τούς συμμαθητές του δέν δεχόταν λόγο. Γιά τό παραμικρό ήταν έτοιμος νά άντιδράσει καί νά χειροδικήσει μαζί τους. Γι’ αύτό οί περισσότεροι τόν άπέφευγαν.

Άλλη μέρα, στήν ώρα τών Μαθηματικών, ό ’ίδιος μαθητής Ν... γινόταν πολύ ένοχλητικός στήν τάξη καί δέν άφηνε τόν καθηγητή νά κάνει μάθημα. Παρά τις έπανειλημμένες συστάσεις τοϋ Μαθηματικού, ό Ν... δέν ήθελε νά πειθαρχήσει. Ό καθηγητής αποφασίζει νά τόν στείλει στον Διευθυντή. Τότε άναψε μεγάλος καβγάς μεταξύ καθηγητή καί μαθητή. Τό μάθημα διακόπηκε. Εύτυχώς πού χτύπησε τό κουδούνι γιά διάλειμμα...

Τήν επόμενη ήμέρα ορίστηκε έκτακτη συνεδρίαση τού συλλόγου των καθηγητών. Θέμα ή άνάρμοστη συμπεριφορά τού μαθητή Ν... Σχεδόν όλοι οί Καθηγητές είχαν νά καταθέσουν κάτι εις βάρος του. Τελευταία πήρε τό λόγο ή φιλόλογος Μαρία Κ...

-Κύριοι συνάδελφοι, ό μαθητής μας Ν... όντως έχει μερικές έκδηλώσεις όπως τις άναφέρατε... Άς μήν προχωρήσουμε όμως σέ όλιγοήμερη άποβολή. Προτείνω νά κάνουμε μιά τελευταία προσπάθεια. Πιστεύω νά φιλοτιμηθεΐ καί νά διορθωθεί. Άπό ό,τι έχω πληροφορηθεΐ, στό σπίτι του ύπάρχουν σοβαρά οικογενειακά προβλήματα...

’Επακολούθησε μεγάλη συζήτηση καί τελικώς άνέλαβε ό Διευθυντής καί δυό καθηγητές νά έπικοινωνήσουν μέ τόν ίδιο καί μέ τούς γονείς τού Ν...

Ύστερα άπό μερικές ήμέρες τά πράγματα βελτιώθηκαν άρκετά. Ό άτίθασος καί ζωηρός μαθητής Ν... τελείωσε καί τήν τελευταία τάξη. Μέ τό πολύ διάβασμα πέρασε καί στό Πανεπιστήμιο.
'Η φιλόλογος καθηγήτρια άπό τότε καί μέχρι σήμερα άφιέρωσε τόν έαυτό της στό ιεραποστολικό έργο τής Εκκλησίας. Ώρες πολλές, προπάντων τώρα ώς συνταξιούχος, έργάζεται νά γνωρίσουν τήν άλήθεια τού Εύαγγελίου οί μαθήτριες, οί φοιτήτριες καί οί νεαρές μητέρες. Τις καθοδηγεί μέ πολλή άγάπη καί στοργή. Μοιράζεται μαζί τους τή χαρά καί τή λύπη τους. Τούς συμπαραστέκεται στά δυσεπίλυτα πολλές φορές οικογενειακά τους προβλήματα. Μέ
πόση εύγνωμοσύνη τήν περιβάλλουν όλες τους!

Δοξάζει καί ή ίδια τόν Κύριο, ιδιαίτερα μάλιστα όταν χτυπά τό τηλέφωνο καί άπό τήν άλλη άκρη τού τηλεφώνου άκούγεται ή φωνή κάποιου παλαιού μαθητή της άπό τό Γυμνάσιο τής πόλεως Σ..., όπου έργάστηκε πάνω άπό δέκα χρόνια. Σήμερα χτύπησε γιά μιά άκόμα φορά τό τηλέφωνο. Όμως ή φωνή πού άκούγεται άπό τήν άλλη άκρη τού τηλεφώνου είναι διαφορετική.

-Είστε ή κα Μαρία Κ...;

-Ποιος είστε;

-Είμαι ένας παλαιός σας μαθητής, ό άλήτης Ν... άπό τό Γυμνάσιο τής πόλεως Σ...

Μιλούσε μέ φωνή πού τήν διέκοπτε ή συγκίνηση καί μιά ταραχή. Τής άνέφε-ρε μερικά περιστατικά καί λεπτομέρειες γιά νά τόν θυμηθεί...

-Πολύ χαίρομαι πού σάς άκούω καί μάλιστα ύστερα άπό σαράντα καί περισσότερα χρόνια...

-Βρίσκομαι στήν πόλη σας καί θέλω, σάς παρακαλώ, νά μέ δεχθείτε γιά λίγη ώρα.

Σκέφθηκε γιά λίγο πρίντοϋ άπαντήσει. Σκέφθηκε μήπως θέλει νά τής ζητήσει κάποια έξυπηρέτηση γιά τήν οίκογένειά του ή γιά τήν έργασία του. Τελικά συμφώνησαν νά συναντηθούν τήν έπόμενη μέρα στά Γραφεία τού Ιεραποστολικού Συλλόγου όπου έκείνη έργαζόταν...

Πρωτοφανής συνάντηση. Λευκασμένος κύριος, άξιοπρεπής, εύγενικός, μέ ένα κουτί γλυκά στό χέρι του, συγκινημένος σκύβει νά φιλήσει τό χέρι τής παλαιός καθηγήτριάς του. Πριν καλά-καλά άρχίσουν τή συζήτηση, δακρυσμένος μπήκε κατ’ εύθείαν στό θέμα.

-Ζήτησα νά μέ δεχθείτε γιά νά σάς ζητήσω άπό κοντά συγγνώμη. Νά μέ συγχωρήσετε γιά όσα σάς πίκρανα στά μαθητικά μου χρόνια καί μάλιστα ώς τελειόφοιτος. Μέ άνεχθήκατε, μοϋ φερθήκατε μέ στοργή καί άγάπη, σ’ έμένα τό άνυπότακτο θηρίο. Θυμάμαι μέ πόση ήρεμία καί ψυχραιμία μέ άντιμετωπίζατε. Έμαθα άργότερα ότι μέ ύποστηρίξατε καί στό σύλλογο των καθηγητών, πού ζητούσε νά μέ άποβάλει άπό τό Γυμνάσιο. «Σ’ έσωσε ή κα Μαρία Κ.», μοΰ είπε ύστερα άπό πολύ καιρό ένας καθηγητής. «Κινδύνευσες μέ άποβολή, καί μέ άλλες τιμωρίες...».

Δέν μπορούσα νά άντέξω τό σφυροκόπημα τής συνειδήσεώς μου όλα αύτά τά χρόνια. Τό έξομολογήθηκα καί στον καλό Πνευματικό μου. Μέ συμβούλευσε νά ψάξω νά σάς βρώ καί νά ζητήσω νά μέ συγχωρήσετε. Νά σάς πώ άκόμη γιά νά χαρεΐτε, ότι έκκλησιάζομαι τακτικά μέ τήν οίκογένειά μου. Διαβάζουμε τό λόγο τού Θεού.

Συγκινημένη ή καθηγήτρια προσπάθησε νά πει κι αύτή μέ τή σειρά της λίγα λόγια γιά τήν περίπτωσή του. Ύστερα θυμήθηκαν. .. καί τί δέν θυμήθηκαν! γιά τούς παλαιούς συμμαθητές του, γιά τήν πειθαρχία τού Σχολείου, γιά τήν καλή έξέλιξη τών μαθητών...

Όταν έφυγε ό έπισκέπτης - παλαιός μαθητής της, έφερε στό νοΰ της τούς στίχους τού ποιητή:

«Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!

Κι ό,τι σ’ άπόμεινε άκόμη στή ζωή σου

μήν τ’ άρνηθής! Θυσίασ’ το ώς τή στερνή πνοή σου...

Σκάψε βαθιά. Τί κι άν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;

Θά θυμηθούνε κάποτε κι αύτοί

τά βάρη πού κρατάς σάν Άτλαντας στήν πλάτη.

Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, τής κοινωνίας τό παλάτι».